Kinhost dot Org https://kinhost.org/Site/AllRecentChanges?action=rss Kinhost dot Org RSS Feed Thu, 02 Apr 2026 20:21:45 GMT Copyright 2026 Kinhost dot Org Rory https://kinhost.org/Crisses/Rory Rory, one of The Puzzlers New

Vitals
Young, presents male, pre-teen.
Distinguishing Traits
Thoughtful, gets excited about creating stuff and building stuff.
Favorites
Rory loves working with LEGO products.
]]>Crisses 2026-01-20T15:50:10Z Tue, 20 Jan 2026 15:50:10 GMT The Body Grief Coach https://kinhost.org/PluralBusinessDirectory/TheBodyGriefCoach The Body Grief Coach is a plural-run business offering care and companionship for people moving through grief, disability, illness, trauma, madness, body grief, eating struggles, and other threshold moments. I offer one-on-one peer support, grief tending, accessible trauma-informed yoga and meditation, and community spaces to gather and connect.

My work centers disabled folks, mad folks, and those living with chronic illness and pain, while also welcoming and affirming LGBTQIA2S+ communities. Everything I do is rooted in Mad liberation, harm reduction, and disability justice, shaped by lived and living experience.

I’m based in the U.S. and work online, so my offerings are all remote.

The Body Grief Coach is plural-owned and operated.

]]>XES 2025-10-02T20:56:04Z Thu, 02 Oct 2025 20:56:04 GMT ItsComplicated https://kinhost.org/ItsComplicated/ItsComplicated If you're experiencing distress, flatlining, burned out, etc. please seek professional help. None of our works are intended to replace having a team of professionals, although we approach everything with the knowledge that unfortunately not everyone has access to, nor can bring themselves to access, professional help. Please use the resources you can, internal & external, including your own wisdom and intuition in evaluating and considering everything you encounter including this. Our intention is informational, not prescriptive.

Welcome to It's Complicated, a series by The Crisses that we are producing on relational trauma & shame specifically intended for people with C-PTSD and those who care about them. The views contained herein are our our own, based on our own research and observations, and crunching a lot of information in our neurodivergent brain. Our research includes many trauma, work resources, personal observations, work with our clients, discussions we've had within the Plural and DID community, and with professionals. When we can, we will cite specific sources below.

Episodes

It's Complicated: V01 Adaptive Shame

This recording brushes on the concepts of natural or adaptive shame, basically the types of shame that people without relational trauma are most likely to experience, the evolutionary role that adaptive shame plays, brushes on the ages where we first experience it, and a couple examples of how it shows up. It also goes into the "F-Words" or panic reactions and how we can divvy them up into 2 survival strategy groups -- those that are mainly about individual survival (Dino brain responses), and those that are about survival-in-groups or social survival (Buddy brain responses).

We recorded this in January 2025, then immediately thought we had omitted something very important, shelved it, and due to other circumstances in our life we had many months of physical and mental health struggles and couldn't work on it after. We are doing much better now (September 2025) and decided we let perfect be the enemy of good. We are publishing with no further edits, we can make more content to bridge any gaps, leaving in flubs, pauses, etc is proactively anti-shaming.

We are not perfect. We have decided not to selves-edit and pretend we are. We may get negative comments because of flubs and pauses. So what?

Resources

Here are some of the related works and writings that inform this series.

Our Related Works

Other Publications

  • Understanding and Treating Chronic Shame - Patricia A. DeYoung
  • Unshame: healing trauma-based shame through psychotherapy by Carolyn Spring
  • Unlearning Shame: How We Can Reject Self-Blame Culture and Reclaim Our Power - Devon Price
  • Facing Codependence: What It Is, Where It Comes from, How It Sabotages Our Lives and Breaking Free: A Recovery Workbook for Facing Codependence by Pia Mellody and Andrea Wells Miller
  • Healing the Shame that Binds You - John Bradshaw
  • Facing Shame: Families in Recovery by Fossum & Mason
  • NICABM Shame series (full disclosure: they gave a refund after we gave feedback on some of the "bonus" content regarding how re-traumatizing and disrespectful it was, which they pulled from the series)
  • more to come…

Downloadables

These are diagrams and documents that relate to describing shame situations and emotions around relational trauma that we use with our clients, group participants, and in this series. They will be used in the series, referenced in the series, etc.

]]>XES 2025-09-20T13:53:23Z Sat, 20 Sep 2025 13:53:23 GMT Naida https://kinhost.org/Crisses/Naida Attach:picture.jpg Δ

Naida

Met on September 24th, 2024.

Came forward with a gaggle of kids & dragonets (maybe puzzlers?)

Vitals
non-human, stately, strong slim rams horns curled around her cheeks, diaphanous gown
Distinguishing Traits
part of the Aliessa/Drendel higher self incarnation stuff?
Favorites
Don't know her well yet.
]]>Crisses 2024-09-26T15:51:38Z Thu, 26 Sep 2024 15:51:38 GMT Law of Attraction Retrospective (026) https://kinhost.org/ManyMinds/ManyMinds026LawOfAttractionRetrospective

The Law of Attraction was made popular by The Secret a couple decades ago. People were looking for the secrets to success. A lot of people are very interested in tools for motivation, for managing time, projects, getting things done.

In this episode we go into our history and a 30 year history of events impacting our life and that brings us to when we found The Secret and Bob Proctor's daily exercises called "Six Minutes to Success". We talk about some of our successes and misses in the Law of Attraction-based program, and why we think things may have failed or succeeded.

Trigger warning: Lots of commentary on events in the last 30 years that impacted our life, the economy, money, mentions of disability and homelessness, financial insecurity, economic roller coasters, and mentions of how our burden trauma was tangled into it. May also contain profanity.

Links:

Ads

| | | | | | | | |
]]>Crisses 2024-09-11T19:20:40Z Wed, 11 Sep 2024 19:20:40 GMT Co - Awareness Co - Consciousness Communication Disagreements Dissociation Fragments Headwork Self - Help Stuck Guests Trauma Bedankt voor het doen van de afwas https://kinhost.org/Blog-NL/ThankYouForWashingTheDishes

Als je de tijd neemt om waardering te tonen, vooral de kleine dingen, gaat er een hele wereld voor je open. Het vertraagt ​​de tijd. Het maakt het leven gemakkelijker. Je kunt dingen niet waarderen en tegelijkertijd in paniek zijn. Je kunt de emotie van dankbaarheid niet voelen en op hetzelfde moment angstig zijn. De chemische stoffen in je lichaam zijn verschillend van elkaar. Ze werken niet hetzelfde. Dus als je emoties zoals paniek voelt opkomen, neem dan meteen de leiding. Ga op zoek naar dingen om dankbaar voor te zijn, binnen of buiten je lichaam, dat maakt niet uit. Waardeer en geniet van het uitzicht vanuit het raam op bijvoorbeeld de tuin, denk erover na hoe je huisdieren je helpen troosten en bedank hen, denk aan boeken waar je van houdt en ben dankbaar dat ze bestaan en hoe dankbaar je bent voor hun auteurs dat ze die boeken hebben geschreven, denk aan een goede daad en herinner jezelf eraan hoe fijn het voelde om ‘dank je’ te zeggen en omarm dat gevoel.

Als je met dankbaarheid leeft, kan zelfs iemand die zich slecht gedraagt iets moois worden en kun je het waarderen voor wat het is. "Bedankt dat je me eraan herinnert om wat tijd voor mezelf te nemen." "Bedankt voor het beschermen van die grens." "Bedankt dat je ervoor hebt gezorgd dat dit ons niet nog een keer overkomt." Soms is het nodig dat er daarna aan iets herinnerd, of op iets gewezen wordt. 'Is het je opgevallen dat we nu ouder zijn?' "Wist je dat we het recht van onze man respecteren om dat te zeggen, het is niet meer dezelfde situatie." "We zijn nu volwassenen, en dit is mijn volwassen seksuele partner. Het is oké dat hij dat doet en het is oké als ik nu zeg dat ik dat nu niet wil. Maar ik denk dat we het op prijs zouden stellen als we onze stem gebruiken om dat te zeggen en het geen paniek reactie is.”

Het is zo gemakkelijk om dagelijks op een zijspoor te raken en te vergeten wat er om je heen gebeurt. Om in je hoofd te leven, niet in je hart. Om jezelf een 'to-do-lijst' te geven en vergeten jezelf een ‘te waarderen-lijst’ te geven. We maken een steeds groter wordende berg van de verplichtingen, de verwachtingen, en het spervuur ​​van dingen die ons afleiden van het genieten van onze menselijke erfenis. Die erfenis is het voelen van iets en het vermogen om het over te brengen, zelfs tegenover onszelf.

Het is net zo belangrijk om dankbaarheid te tonen als je hoofd genoten iets goeds doen, als om ze dankbaarheid te tonen voor de rol die ze in je leven spelen.

Hart van de Crisses voelt zich bijvoorbeeld schuldig omdat zij een van de jongere hoofd genoten is die de andere jongere hoofd genoten beschermden. Maar we bedanken haar omdat ze, door zichzelf te laten beschermen, een heel belangrijke taak heeft kunnen vervullen door onze onschuld, zorgzaamheid, empathie, goedheid, en meer, te beschermen en letterlijk te belichamen. Wij gedragen ons altijd dankbaar tegenover hen. Ze is Tina dankbaar dat ze de ergste mishandeling en pijn op zich heeft genomen, en Shane voor het op zich nemen van de schaamte, en Hed/Rane omdat ze degene was tegen wie voortdurend werd geschreeuwd. Wanneer je de rollen herkent en waardeert die iedereen in jouw systeem vervult (zelfs degenen die knorrig zijn of zich zo gedragen!) verandert dit de relaties. Om te veranderen hoe een dag verloopt, zet je gewoon de dankbaarheid schakelaar in jouw systeem aan. Laten we hier nu even de tijd voor nemen. In deze paragraaf worden voorbeelden gebruikt van dingen die we waarderen: Hart omdat ze onze onschuld belichaamde, Tina omdat ze zichzelf opofferde om de pijn op zich te nemen, Shane omdat ze zichzelf omringde met de schaamte, Rane omdat ze voor ons opkwam, letterlijk, toen we verbaal werden misbruikt. .

Dus hier heb je een oefening die je kunt doen. Schrijf 10 zinnen op – volledige gevoelszinnen – waarin je dingen benoemt waar je dankbaar voor bent. Doe dit nu, met behulp van welk medium dan ook, of schrijf ze op op een stuk papier. Als de resultaten je bevallen, begin dan een dankbaarheidsdagboek. Daarin schrijf je dingen waar je dankbaar voor bent binnen of buiten je lichaam op. Hier zijn 10 ‘buiten mijn lichaam’-voorbeelden die vandaag voor mij relevant zijn:

  1. Fate, bedankt dat je Chris gisteravond veilig thuis hebt gebracht.
  2. Creatieve muze, bedankt dat je me gisteren hebt geholpen meer dan 7.000 woorden aan elkaar te rijgen.
  3. Ik ben zo blij en dankbaar dat ik twee geweldige en prachtige kinderen heb.
  4. Gizmo (kat), bedankt dat je me gezelschap houdt terwijl ik schrijf.
  5. Weer, bedankt voor de natuurlijke airconditioning vanochtend, want het wordt later warm.
  6. Ik ben zo blij en dankbaar dat ik eten in mijn vriezer heb.
  7. Dank je wel, geld, voor je hulp bij het betalen van mijn rekeningen deze maand.
  8. Bedankt ‘Lees Quality Tyres’, voor het in rekening brengen van minder dan $ 20 voor de reparatie van mijn lekke band zaterdag .
  9. Ik waardeer de klanten die terugkomen vanwege de goede kwaliteit enorm - bedankt, geld en vertrouwen.
  10. En ik ben zo blij en dankbaar dat ik de kans heb gegrepen om Writing Fiction for Dummies te bestellen; het is het beste boek over schrijven dat ik tot nu toe heb gezien.

Dit zijn allemaal voorbeelden buiten mijn hoofd, maar je kunt mixen en matchen, de woorden een beetje veranderen, maar zorg ervoor dat je de waardering en liefde in de uitspraken echt voelt. Het kan je dag, en je leven veranderen.

]]>Crisses 2024-08-16T17:12:01Z Fri, 16 Aug 2024 17:12:01 GMT Een verantwoordelijke huisgenoot zijn https://kinhost.org/Blog-NL/BeingAGoodRoommate

Gerelateerde podcast (luister voor video): "Welcome to DID: We Are Not Your Enemy (009) New" (Engelstalig)

Gerelateerde videopresentatie (luister na podcast): "Recruits, Rebels & adventurers: pitch in to have a better life together" (Engelstalig)

Scenario A
Je bent al een van de mensen die front, mede bewust zijn, en deel uitmaken van een front team, dat werkt aan het verbeteren van de relaties binnen je systeem. We raden je sterk aan dit artikel toch door te lezen, alleen maar vanwege de kennis die je eruit kunt halen, maar je er is hier niet veel voor jou te doen.
Scenario B
Het merendeel van het advies hier is voor het geval dat je geen stem hebt in hoe jouw systeem wordt gerund. Wat als je verandering wilt, maar de mensen vooraan niet naar je luisteren, niet aanspreekbaar zijn en je niet zeker weet of je met deze materialen kunt werken omdat je geen macht en controle hebt. Lees dan verder, dit is voor jou.
Scenario C
Er is ook een middenweg. Het is mogelijk dat mensen aan het front die dit doorlezen graag verandering willen, en dat er mensen achterin zijn die het ook zat zijn en toe zijn aan iets anders. Dit is het beste scenario. Je zou zelfs kunnen denken dat je vijanden of verschillende strijdende partijen bent, om er vervolgens achter te komen dat iedereen verandering wil, en dat de uitdaging is hoe je elkaar in het midden kunt ontmoeten. Daarom zegt scenario A: blijf lezen. Omdat er daar misschien mensen zijn met wie je niet zo goed communiceert, die dit in zich opnemen en instemmend knikken.

Probeer het front niet af te sluiten terwijl je dit leest, zodat anderen over je schouder met je mee kunnen lezen, of zendt wat je ziet of leest uit naar de rest van je systeem zodat zij het ook kunnen zien.

Misschien weet je dat je niet een van de mensen bent die 'de leiding' hebben. Je bent een Kees die recentelijk op de een of andere manier bij het systeem gekomen is, en er zijn veel mensen die deel uitmaken van de 'in'-menigte. Je wordt niet verwelkomd, of je wordt niet goed behandeld, of misschien krijg je nooit enige inspraak of wordt je nooit uitgenodigd om deel te nemen aan het maken van beslissingen. In het ergste geval is het overduidelijk dat er problematische dingen aan de hand zijn en moet je actie ondernemen zodat je een ​​beter leven kan leiden.

Hoe deze cursus bedoeld is en hoe het in jouw lichaam werkt, kunnen twee verschillende dingen zijn. Misschien heeft deze specifieke groep het idee van een welkomstcomité overgeslagen, of houden ze niet regelmatig bijeenkomsten. In sommige gevallen heb je misschien het gevoel dat je een buitenstaander bent, omdat je dat ook technisch gezien bent. Het is niet de manier waarop ik deze cursus wil laten werken, maar nu ik hem beetje bij beetje toegankelijk maak, is het aan de fantasie van mensen en groeps-politiek.

Laten we zeggen dat je interesse hebt in deze cursus, maar dat je niet de leiding hebt en dat de zaken niet op een vaag democratische manier worden geregeld.

Er is geen reden om boos te worden, en slechts één manier om dit aan te pakken. Je kunt mijn artikel over WhatAreYouLettingIn lezen, en je eigen grenzen onderzoeken - zorg ervoor dat je zo gezond bent als jij persoonlijk kunt zijn. Want als je dat eenmaal bent, ben je net als Gandhi: onaantastbare stilte in een zee van onrust. Jij kunt het voorbeeld zijn van een goed opgevoede burger. Je kunt demonstreren. Je kunt je uitspreken, je kunt verandering in jezelf bewerkstelligen en een voorbeeld zijn van waar deze cursus echt voor staat.

Zorg ervoor dat je helemaal eerlijk bent en zo oprecht mogelijk bent. Wees transparant. En handel namens de veranderingen die je zelf wilt zien.

Je kunt het welkomstcomité worden dat je had moeten begroeten, en beginnen contact op te nemen met anderen. Als je eenmaal een paar andere verantwoordelijke burgers hebt die je helpen mensen in nood te bereiken, kun je comité vormen en samen vergaderingen houden.

Ik vraag je niet om autoriteit van wie er dan ook aan de macht is, uit te dagen. Maar als ze niet oprecht zijn, oneerlijk en autoritair zijn, dan zal handelen op een democratische, inclusieve, eerlijke manier een grote verandering teweegbrengen en zullen de zaken beter worden.

Als er sprake is van een gebrekkige democratische structuur, kun je proberen met de rest van het systeem samen te werken. Als het disfunctioneel is, kun je er voorzichtig tegenin gaan. Ik zeg niet dat je anderen rechtstreeks moet confronteren, maar dat je doet wat goed is, ondanks wat er verder aan de hand is.

Werk zo veel mogelijk met wat er al is, want je wilt nooit twee bestuursorganen/groepen hebben. Als jouw bestuursgroep disfunctioneel is, werk je daar mogelijk tegenin en veroorzaak je een periode van chaos waarin het machtsevenwicht tussen de twee subsystemen je in twee richtingen trekt. Dat is absoluut NIET wat ik voor je wil. Als wat er al is, ook maar op de geringste manier werkt, probeer dat dan op de een of andere manier te gebruiken om verandering teweeg te brengen.

Laten we zeggen dat je systeem uit de hand is gelopen en dat degenen die aan de macht zijn zich onverantwoordelijk gedragen. Alles is een complete puinhoop. De machthebbers staan ​​geen enkele vorm van democratisch besloten oplossingen toe. Je wordt buitengesloten omdat jij degene bent die meer verantwoordelijk wil zijn. Dit zou een perfecte situatie zijn om de methoden uit te proberen waar ik het in dit artikel over heb. Eerst probeer je met het systeem te werken. Je weet dat het systeem niet functioneert, en dat de mensen die zich niet goed gedragen de leiding hebben. Dan is het het belangrijkste dat je stevig in je schoenen staat en integer bent. Je stelt je grenzen vast - niet de systeemgrenzen (het kan zijn dat jij daar geen controle over hebt), maar je eigen persoonlijke grenzen binnen het systeem als geheel – zodat ze weinig tot geen kans hebben om je mentaal of emotioneel te beschadigen – en je maakt jouw standpunt. Misschien begroet je enkele verloren kinderen, of vind je iemand die is weggelopen van het uit de hand gelopen systeem en die troost nodig heeft. Je werkt dan als je eigen eenmans vredeskorps en vrienden maken.

Je kleine groep werkt aan het vaststellen en beschermen van hun individuele grenzen en beschermt elkaar tegen degenen die zich niet goed gedragen binnen het systeem. Uiteindelijk ontwikkel je je eigen regels waar je je naar moet gedragen, zelfs als je een subgroep bent van het gehele systeem. Je ruimt je eigen delen van het interne landschap op. Je zorgt dat je groep benaderbaar is, je rekruteert voortdurend en uiteindelijk zou je een aantal mensen met grotere problemen kunnen helpen en bekeren. Je vergeeft ze als ze een fout maken, maar met de consequenties volgens jouw regels. Maar je bent altijd gastvrij en handelt altijd vanuit liefde en integriteit. Uiteindelijk zul je, misschien na wat ruzies en onderlinge gevechten, meer macht hebben dan de mensen die vasthouden aan het verdeeldheid zaaiend gedrag, en kan je een revolutie teweegbrengen.

Ik zeg absoluut niet dat dit een gemakkelijke weg is, maar het kan weleens de ENIGE weg zijn om je gedeelde gezondheid te garanderen. Dit kan je het beste doen met de steun van vrienden, familie, therapeuten en geliefden. Als mensen in jouw ondersteuningssysteem deel uitmaken van het probleem, is het dubbel zo belangrijk om een ​​kerngroep van externe mensen op te zetten die je hierbij kunnen ondersteunen.

Therapeuten kunnen dit ook aanbieden als een potentiële strategie of oplossing voor meerdere systemen met ernstige controleproblemen. Maar door dit aan te bieden, riskeren we echter de verstandhouding van degenen die aan de macht zijn. Het is één ding als de persoon/ personen dit binnen-in zelf uitzoeken, of dit bericht lezen - dat zal je relatie of vertrouwen met degenen die aan de macht zijn in het systeem van het meervoudigen systeem niet schaden. Maar zal het misschien niet zo goed overkomen als je mensen in het systeem zo goed als vertelt dat ze een stille rebellie moeten beginnen.

Een andere mogelijkheid is dat de mensen die de leiding hebben een verandering van bestuur WILLEN, maar om dat te doen kunnen zij niet meer aan de macht zijn. Iemand anders moet de leiding hebben of het katalysator lid van het systeem zijn, omdat de huidige leider veel te veel werk te doen heeft om hun integriteit en hun grens-systeem te herstellen. Met dit idee is het mogelijk om het interne bestuur weer op te bouwen, waarna het oude regime vrijwillig aftreedt en het nieuwe het overneemt. Dit is een vreedzame en vrijwillige revolutie ter wille van het systeem. Sommige systemen doen dit onbewust wanneer de groep aan het front een burn-out krijgt of heeft, en zelf zichzelf moeten werken en uit moeten rusten terwijl een andere groep het overneemt. Ook al is dit een vrijwillige staatsgreep (vaak op een onbewust niveau), het is nog steeds een grote verandering en kan in en op zichzelf ontwrichtend zijn, en meer bewuste geleidelijke veranderingen in het bestuur zijn waarschijnlijk minder chaotisch.

Ik hoop dat dit helpt. Gebruik deze informatie alleen ten goede.

]]>Crisses 2024-08-16T16:23:52Z Fri, 16 Aug 2024 16:23:52 GMT Oefening: opnieuw beginnen https://kinhost.org/Blog-NL/ExerciseStartingOver

Hieronder vind je een alternatieve oefening zonder opnieuw opstarten.

In onze eerste oefening gaan we ons interne perspectief veranderen. Beeldspraak in ons hoofd is enorm belangrijk. Sommige meervoudigen / plurals hebben een zogenaamd ‘intern landschap’, wat laat zien hoe onze interne mensen met elkaar omgaan. Zweven ze in de ruimte? Zijn ze lichaamloos? Zijn er sterren in de verte? Of misschien stel je je mensen voor in een bos of park, die elkaar ontmoeten en met elkaar omgaan. Over het algemeen stellen mensen zich een bouwwerk voor, soms met meubilair, en de mensen in hun gedachten zijn in deze zetting op elkaar ingespeeld. Het bouwwerk kan een huis, een appartement, een kasteel zijn – en in sommige gevallen kan het een hele planeet zijn. Ongeacht wat je je voorstelt, zoek een manier om deze volgende oefening voor jou te laten werken.

Oefening:

Als je lichaam je thuis is, hoe ver ben je bereid om het gastvrij te maken?

Herstart in deze oefening je relatie met je interne metgezellen, net zoals je dat zou doen met kennissen of vrienden die op het punt staan ​​bij je in te trekken. Je vriendschap kan diep zijn en een goede vertrouwensband hebben, of het kan een heel nieuwe relatie zijn. Het is ook mogelijk dat je ruzie hebt gehad met een aantal van je hoofdgenoten en dat de relatie niet goed is. Hoe de situatie dan ook is, doe alsof dit de eerste keer is dat jullie elkaar ooit opzettelijk ontmoeten. Kies vanaf het begin hoe je met elkaar omgaat: met zoveel wederzijds respect als je kunt opbrengen. Kijk of je een bewuste samenwerking kunt aangaan door een welkomstcomité voor nieuwe gasten te vormen.

Laten we op dit moment, totdat iedereen ermee instemt om zo vriendelijk mogelijk samen te leven, iedereen gasten noemen alsof iedereen in een hotel verblijft en niemand de baas over het lichaam is. Je kunt dit proces starten met slechts twee gasten, jezelf inbegrepen. Dus als je kan kiezen, kies dan iemand die het met dit idee eens is en die een geschikt persoon is om het welkomstcomité mee te vormen. Maak de afspraak om het welkomstcomité te zijn en schud elkaar dan de hand. Je hebt nu een mondelinge overeenkomst om een ​​opzettelijke samenwerking aan te gaan. Benader andere gasten een voor een, of beter nog, laat ze naar jou toekomen, begroet ze en vraag ze hun voeten te vegen voordat ze binnenkomen. De symboliek van opruimen is erg belangrijk om de boodschap over te brengen dat het niet respecteren van dit gemeenschappelijke huis niet meer getolereerd zal worden.

Als je geen goede communicatie met iemand anders in je hoofd hebt, kan het toch geen kwaad om je dit ‘welkomstcomité’-idee voor te stellen. Doe je best om je andere bewoners duidelijk te maken dat je iets nieuws, innovatiefs en uiteindelijk respectvols wilt proberen.

Wanneer je welkomstcomité iemand begroet, maak dan duidelijk dat hij of zij “de voeten moet vegen” voordat hij of zij binnenkomt. Je kunt mentale beelden gebruiken, maar vorm het als een verzoek, ook al is het een vereiste voor ‘toegang’. Het vegen van je voeten betekent dat je je vuil buiten laat waar het thuishoort.

Het kan zijn dat er nog anderen zich verstoppen in de kasten, op zolder, onder de vloerplanken, in kamers die je nog niet hebt ontdekt. Behandel je welkomstcomité als een belangrijke club, als een liefdevol partnerschap, en de gasten die ertoe in staat zijn, zullen naar je toe aangetrokken worden als bijen naar honing. Gerespecteerd worden, je welkom voelen, ergens deel van uitmaken, dat is waar de meeste van je gasten naar verlangen, ook al heb je je dat misschien nog niet gerealiseerd. Ga door met je eigen ding doen en laat ze naar je toe komen. Zodra het welkomstcomité is opgezet en gasten verwelkomen die zich in eerste instantie melden, is het tijd om verder te gaan naar de volgende stap. Vergeet niet om altijd je voeten te vegen voordat je de gemeenschappelijke ruimte binnenkomt.

Suggestie om niet opnieuw op te starten

Voor mensen die veel positieve geschiedenis met hun systeem hebben, die nog niet klaar zijn om volledig opnieuw te beginnen, dit niet willen. - Als dat om welke reden dan ook voor problemen zorgt, overweeg dan om in plaats daarvan naar de podcast serie “System Trust Issues” (Engels) te luisteren. Dit is ongeveer drie uur waarin je problemen in de innerlijke wereld opnieuw in kaart brengt en is goed voor mensen die worstelen met ontkenning, problemen hebben met zelfbeschadiging, degenen die vechten in hun systeem, als er veel druk of ruzie is, als er gevochten wordt om controle over het front, of als de host van je systeem andere hoofdgenoten probeert te onderdrukken en hen ervan te weerhouden aan het front te zijn. Wij beschouwen dit allemaal als systeem vertrouwensproblemen of veroorzaken systeem vertrouwensproblemen.

Daarna kunnen jullie allemaal terugkeren naar het Boot Camp en vanaf hier verder gaan, of jullie kunnen andere Self-Help Indexes New (Engels, wordt zo snel mogelijk vertaald) bekijken, voor een overzicht wat er te vinden is op deze site om specifieke problemen aan te pakken.

]]>Crisses 2024-08-16T16:08:04Z Fri, 16 Aug 2024 16:08:04 GMT Veeg je voeten af ​​voordat je binnenkomt https://kinhost.org/Blog-NL/PleaseWipeYourFeetBeforeYouComeIn

Ik heet jullie graag welkom als gasten in mijn hoofd. Wees alsjeblieft beleefd en veeg voordat je binnenkomt je voeten, zodat er geen ijs en modder mijn huis binnenkomt.

Ik ben erg blij iedereen te ontmoeten. Jullie allemaal. Hier, laat me je de hand schudden. Laat me je jas aannemen. De badkamer is in de hal de eerste deur links. Wil iemand iets te eten of te drinken? Ik ben zo blij dat je de tijd hebt genomen om me te komen bezoeken. Het kan hier eenzaam zijn, met maar ongeveer zeventig man, dus het is verfrissend dat jullie allemaal langskomen. Ga toch zitten, ik heb er zo naar uitgekeken om tijd met je door te brengen en met je te praten.

Weet je hoe iedereen zich op zijn best gedraagt ​​als ze gasten hebben? Nou, als je op bezoek komt, is het eigenlijk niet anders. Gasten zijn beleefd en gedragen zich goed, en jij toont ze gastvrijheid, en biedt ze iets te eten of iets te drinken aan. Zelfs als je een nieuwe huisgenoot of kamergenoot hebt, zul je je nog een hele tijd nadat ze zijn ingetrokken je op je best gedragen. Je begint je niet te misdragen zodra ze bij je komen wonen, door alleen maar in je ondergoed te blijven zitten, scheten te laten en te boeren, terwijl je ongeschoren en ongedouched bent, toch?

Maar mijn hoofdgenoten zijn uiteraard geen nieuwe huisgenoten. Ik bedoel, ze begonnen met ‘intrekken’ toen ik een heel jong kind was, tussen de 3 en 7 jaar oud. Maar toen zijn ze wel een beetje naar binnen geslopen. Ze speelden verschillende rollen in mijn leven: ze verstopten zich in mijn mentale kasten, droegen maskers om op mij te lijken als iemand aanbelde, en redden me verschillende keren zonder dat ik het doorhad. Misschien repareerden ze, net als de elfen en de schoenmaker, soms mijn schoenen of gaven ze me mooie kleren om aan te trekken – misschien werd het huis plotseling schoongemaakt als ik niet keek. Soms waren ze zo goed in het voor elkaar krijgen in het ‘ik zijn’, dat ze zelfs mij voor de gek hielden. Er waren veel hints, sommige duidelijk, sommige verborgen, maar het was gemakkelijker om de hints over het hoofd te zien dan om mezelf en mijn kijk op de werkelijkheid in twijfel te trekken en uit mijn comfort zone te stappen.

Maar toen ik 15 werd, veranderde alles! Ik begon deze stiekeme bewoners op te merken, naar hun namen te vragen, zag hun gezichten en luisterde naar hun stemmen. Ik dacht dat ik ze ergens anders vandaan haalde. Alsof hun stemmen in mijn hoofd het resultaat waren van een spirituele antenne die verre radiostemmen oppikte. Het duurde ongeveer een jaar voordat het doordrong dat deze mensen, deze interne stemmen en gezichten, in mij zaten en we verbonden zijn – het waren huisgenoten (of ‘hoofdgenoten’) in mijn mentale huis – en ze gingen nergens heen. Ik, in ieder geval een zekere vorm van 'ik', nam het besluit om met hen om te gaan. Het is alsof we besloten hebben om helemaal opnieuw te beginnen, beginnend met 'Hallo, mijn naam is ___. Wil je alsjeblieft je voeten vegen als je binnenkomt.’ Wat begon met slechts twee of drie mensen in mijn hoofd die het met elkaar eens waren, groeide uit tot een volwaardig welkomstcomité die steeds meer interne entiteiten uitnodigde om zichzelf te laten zien, verwelkomd te worden, en opgenomen in de kudde. Op 17-jarige leeftijd hadden we 16 entiteiten geïdentificeerd, bijna iedereen van degenen die als een van de eerste opdoken stemde ermee in om deel te nemen aan het welkomstcomité. Toen werden het er 24. Met de tijd nam het aantal hoofgenoten toe. Ons mentale appartement werd een gemeenschap. Sommige van onze regels waren expliciet en we voerden een verscheidenheid aan disciplinaire maatregelen, rond-de-tafelgesprekken, verkiezingen uit en stemden voor beslissingen, en andere soortgelijke dingen. We creëerden een aangepaste democratie in ons eigen hoofd. We nodigden iedereen die kon uit om deel te nemen aan ons bestuur, om deel uit te maken van ons door vrijwilligers gerunde welkomstcomité. Toen degenen in de schaduw zagen dat we veilig waren en ze zich er klaar voor voelden, voegden ze zich bij ons.

Na dat alles besloten we uiteindelijk om rond te kijken en door de modder in ons hoofd te gaan graven, en ontdekten we subsystemen en meer entiteiten totdat we met ongeveer 73 man waren, inclusief fragmenten. We hebben al dit werk gedaan met heel weinig hulp van een psycholoog. Het grootste deel van ons werk bestond uit boeken over zelfhulp en over het herstellen van misbruikt zijn, en het bedenken van onze eigen hulpmiddelen, kaarten, patronen, regels, systemen en bestuur, zonder enige externe hulp. Er zijn nog steeds een paar entiteiten die zo begraven en zo gekwetst en beschadigd zijn dat we besloten dat het meer kwaad dan goed zou doen om hen uit te dagen om mede bewust te worden. Ze vertellen ons hun mening niet en schuiven de verantwoordelijkheid van hun acties ook niet op ons af. Dus koesteren we ze gewoon waar ze zijn en zijn we er klaar voor als ze ooit van gedachten veranderen en besluiten om deel te nemen aan ons leven. We weten dat ze de ergste dingen die we hebben meegemaakt en zijn ‘vergeten’ bij zich dragen. En het is onze weloverwogen beslissing om als een functionele entiteit te leven en door te gaan zonder dat ze daaraan moeten deelnemen en zonder dat we ons 100% van onze kindertijd kunnen herinneren. [ Toevoeging: benoem dat dit de afgelopen tien jaar veranderd is – daarover meer in Rescue Missions New (Engels - ‘Reddingsmissies’).]

De reis naar functioneel worden was niet alleen maar rozengeur en maneschijn; we hebben onderweg veel fouten gemaakt, veel paden bewandeld die tijd en middelen hebben verspild, en veel uitdagende dingen ontdekt terwijl we 'aan ons hoofd werkten'. In het kader van het een verenigd front, willen wij jou het neusje van de zalm van onze ervaring bieden, zodat je het zo snel mogelijk kan gebruiken

Velen van ons, meervoudigen, hebben een zelfbeeld gecreëerd voor onszelf waarin we gebroken zijn, mishandeld, hulpeloos, kinderachtig, een beeld van getriggerde blijheid, en van een wanhopige behoefte te hebben om gered te worden.

Ik zeg niet dat dit allemaal onwaar is. Maar het beeld dat we van onszelf hebben draagt in grote mate bij aan hoe waar deze dingen zijn. We brengen onszelf in gevaar. We staan ​​onszelf toe gebroken te blijven. We hebben het volste recht om het label van misbruikt zijn te claimen, of van een slachtoffer zijn, of van gebroken zijn, maar tot hoever werkt dat label nou echt in ons voordeel? Je bent waarschijnlijk fysiek een volwassene. Je zult nooit iets kunnen doen om uit te wissen wat je in het verleden is overkomen. Het is aan jou de keus is of je met die ervaringen wilt leven als een enorme en overweldigende last, of dat je de last wilt achterlaten en door wilt gaan met de rest van je leven.

Ik vroeg je om je voeten te vegen bij binnenkomst. Ik hoef de modder, die bestaat uit de vieze en nare dingen die je hebt meegemaakt, niet als je mijn huis binnenkomt. En je hebt het in jouw huis ook niet nodig. Ben je door de modder en het ijs gelopen? Ja. Moet je het naar het heden brengen, je geest in, je mentale huis in, om de boel te verpesten en dus meer hebt om schoon te maken? Nee. Absoluut niet. Doe jezelf een plezier en vraag iedereen om ook hun voeten te vegen voordat ze bij jou thuis komen. Onze ervaringen uit het verleden mogen geen excuus zijn voor het beledigen van anderen, inclusief degenen in ons eigen hoofd.

]]>Crisses 2024-08-16T15:59:54Z Fri, 16 Aug 2024 15:59:54 GMT Aannemen, ontslaan en voor jezelf opkomen https://kinhost.org/Blog-NL/HiringAndFiringAndSelf-advocacy

Tijden veranderen

De dagen van naar de huisarts gaan waar je al van kleins af aan komt, de enige betrouwbare persoon die je leven lang bij je zou zijn, die jou en je familie kent als zijn broekzak, op wie je kon bouwen omdat hij echt om je gaf, zijn allang voorbij . Het heeft lang geduurd voordat onze cultuur zich aan deze verandering had aangepast. Het grootste deel van een eeuw houden we nog steeds vast aan de "de dokter weet raad"-mentaliteit, terwijl we de dokter misschien nog nooit eerder hebben gezien.

Click for Video
Plural Activism
& Selves-Advocacy (Engels)
by the Crisses.
See our Privacy Policy New
for why we won't embed videos.

Even een voorbeeld: ondanks hun kennis op het gebied van geneeskunde heeft de dokter geen of niet veel ervaring met jouw lichaam wat anders kan reageren dan andere lichamen doen. Op enkele uitzonderingen na, zoals het ontkennen of verwarren van wat je zintuigen registreren met geestverruimende of verdovende middelen (zoals cafeïne), weet je zelf wanneer iets echt niet goed loopt in je lichaam, en als je dat niet kan, kun je de signalen die jouw lichaam leren om je zelfbewustzijn vergroten. Je bent de hele tijd bij je lichaam en je hebt een aantal van de bekendste diagnostische apparatuur voor vroege detectie als je weet hoe je het moet gebruiken. De dokter heeft je misschien nog nooit eerder gezien en zijn hulpmiddelen, hoewel het misschien technologische wonderen zijn, zijn nog steeds creaties van een relatief gezien nieuwe soort wetenschap. Het maakt niet uit welke specialist jij je hele leven bezoekt, jijzelf bent wat constant is, in jouw behandeling. Je draagt bij aan de beste zorg voor jou doordat je jezelf, je kennis van jezelf, wat je hebt geleerd van anderen die in de gezondheidszorg werken, en wat je weet over je eigen lichaam deelt met de arts. Je moet zelf een partner of beter nog een goed opgeleide consument van je eigen gezondheidszorg zijn.

De tijd dat je je macht overdraagt ​​aan een autoriteit die meer kennis en bekwaamheid heeft dan jijzelf is voorbij - zowel in de geneeskunde als in de geestelijke gezondheidszorg. Psychologie / psychiatrie / verzekeringen / geestelijke gezondheidszorg zijn in 25 jaar ZO veel veranderd dat het best eng is. Deze veranderingen hebben zeker hun goede en slechte punten, maar ik denk dat het innemen van de rol van een consument/cliënt in je geestelijke gezondheidszorg ook in je eigen belang is. Je bent de hele tijd met je gedachten. Je weet wanneer je hulp nodig hebt, ook al ben je niet altijd gemotiveerd om de stappen te zetten die nodig zijn om die te krijgen. Je kunt leren hoe je meer zelfbewust kunt zijn en waar je op moet letten als er problemen zijn en wat je kan doen als je geest of lichaam aangeven dat er wat gedaan moet worden.

Het inhuren van een professional is een hulpmiddel bij het beheren van iemands gezondheid. Het zijn adviseurs, die je informatie en opties geven, voorgestelde behandelplannen schetsen en deze voorleggen voor jouw inbreng en meningen en aanpassingen. Het is erg belangrijk geworden om een ​​basiskennis te hebben van wat je zelf nodig hebt, wat acceptabele behandelingen zijn, wat de bijwerkingen kunnen zijn, enz. En het is aan jou om te vragen of de behandelingen die deze behandelaar aanbeveelt, andere behandelingen zouden kunnen verstoren die je al krijgt van een andere behandelaar. Dit is wat ik bedoel met een opgeleide consument.

Ik vind het onverstandig om je eigen macht in het gezondheids- en genezingsproces af te staan. Hoe meer je de leiding neemt, hoe beter je het zult doen en hoe beter het met je zal gaan.

Ik beschouw het als een teken dat een therapeut de moderne tijd niet heeft ingehaald, wanneer ze je als patiënt behandelen en vergeten dat je hun cliënt bent en dat je toegang hebt tot of zij betaald krijgen. Zelfs als je een ziektekostenverzekering hebt en het gevoel hebt dat je geen "betalende klant" bent, ben je dat wel. Jij bent de baas: je gaat wel of niet naar afspraken, je kunt naar believen van aanbieder wisselen; je kunt de behandeling op elk moment stopzetten. De enige uitzondering is als je onder een door de rechtbank voorgeschreven behandeling staat, maar je kunt nog steeds de bevoegdheid kunnen hebben om een ​​andere therapeut of counselor aan te vragen, zelfs als je onder een door de rechtbank opgelegde behandeling staat.

Ik raad iedereen aan om een zelfverzekerde cliënt te worden en de leiding over de behandeling op je te nemen. Maak een expliciet maar flexibel behandelplan met doelen, tijdlijnen, etc. met of zonder de hulp van je therapeut. De dagen van het ontkrachten van de mentale ondersteuning en het hulp nodig hebben zouden voorbij moeten zijn (ik zit in het bestuur van een lokale non-profitorganisatie voor het ondersteunen en aanmoedigen van mensen met een soort van handicap - is dat te zien?). Als een therapeut niet in staat is om deze doelen te bereiken, vraag hem dan of hij bereid zou zijn te worden waar je hem precies voor nodig hebt door middel van training/lezen/studeren/etc. of vraag of ze je kunnen helpen bij het beheren van doelen en je kunnen verwijzen naar middelen waarmee je jouw doelen kunt bereiken - zoals een maatschappelijk werker .

Als je therapeut vastloopt, is het aan jou om te stoppen met doen alsof je hulpeloos en een slachtoffer bent, en in plaats daarvan in beweging komen, want je leeft niet voor eeuwig. We weten niet hoe lang we nog hebben, en van de tijd die we hebben zouden we het beste moeten maken.

Een duidelijk teken van een probleem is wanneer de behandeling te lang duurt of heeft geduurd. Het is alarmerend als iemand al meer dan 10 jaar in behandeling is, zeker als de voortgang traag is of vastloopt, of als er nog grote problemen zijn met de interne organisatie en communicatie. Dit is voor mij het bewijs dat de gebruikte technieken simpelweg niet effectief of zelfs contraproductief zijn. Ik vind het gemiddelde van 6 jaar behandeling (naast gemiddeld 6 jaar proberen om meervouden te diagnosticeren) al lang, en moedigt aangeleerde hulpeloosheid enorm aan. Met andere woorden, ik denk dat trage vooruitgang ons ervan overtuigt dat we niet geholpen kunnen worden, of het ons ervan overtuigt dat vooruitgang lang moet duren. Het moedigt ons aan om ons hopeloos, ontmoedigd, uitgeput, vermoeid en depressief te voelen.

Ik vrees dat sommige therapeuten echt niet voor ogen hebben wat het beste is voor hun cliënt. Of het nu bewust is of niet, een cliënt kan worden beschouwd als eenvoudigweg een terugkerend salaris, een gegarandeerd consistent inkomen. Een doelmatige behandeling en genezing is niet langer het daadwerkelijke doel. Met verzekeringen die de lengte van sessies en hun frequentie verplicht stellen, zijn veel behandelaars en therapeuten niet veel beter dan een maatschappelijk werker. Met vragen als 'Dus hoe ging het de afgelopen twee weken?', is weinig stimulans om hun kennisbasis verder uit te breiden dan nodig is om een ​​licentie te behouden. Geen stimulans om nieuwe dingen te proberen, nieuwe technieken te leren, het laatste onderzoek te lezen, enz. En er is absoluut geen stimulans om harder te werken dan nodig is om aan de verzekeringseisen te voldoen en ervoor te zorgen dat hun salaris op tijd komt.

Om niet te zeggen dat ze niet kunnen bestaan: ik weet dat er uitzonderingen zijn -- mensen die in de gezondheidszorg werken en echt goede mensen zijn en het echt proberen, maar na een aantal jaren van frustratie over het systeem waar ze in terecht gekomen zijn en mee moeten werken, ze zijn erg vatbaar voor burn-out. Als je daar eenmaal in zit, of terwijl je er dichter en dichter bij komt, is het bijna onmogelijk om er meer om te geven. Je ervaart alles als een soort zombie, zonder hart en zonder passie. (Vandaar mijn boek: http://liberatedlifecoaching.com/Books/SurrenderToPassion, deze is wel in het Engels.)

Ik had een jeugdpsychiater van 1986 tot ongeveer 1990. In 2001 ging ik terug om wat hulp te krijgen tijdens een periode waarin ik enorm aan mezelf werkte. Ik had misschien een half dozijn sessies met hem, elk ongeveer een half uur, wat me veel energie kostte (vaak duurde de heen- en terugreis 3 uur door druk verkeer). Het hele landschap van de psychiatrie veranderde intussen in een pillenorganisator-mentaliteit en ik besefte dat toen nog niet eens.

Ik ging naar binnen als een zelfverzekerde plural/ meervoudige; Ik wist wat ik nodig had en wilde niet opnieuw een geheel nieuwe therapeutische relatie met iemand anders ontwikkelen. Als ik de hulp kreeg die ik nodig had, vond ik dat het de lange, vermoeiende reis waard was. De arme man had geen idee wat hij moest doen. Achteraf realiseer ik me dat hij dat altijd was; toen ik jonger was, was hij kansloos door mij en de complexiteit van mijn zaak en diagnose, zeker toen ik in 2001 terugkwam, krachtig en zelfverzekerd en wetende wat ik wilde en nodig had.

Click for Video
Bekijk mijn video over het vinden
van een therapeut en meer. (Engels).
See our Privacy Policy New
for why we won't embed videos.

Na een paar korte bezoeken, waar ik meestal te laat was vanwege enorme verkeersproblemen, moest ik stoppen met hem bezoeken. Ik deed een halfslachtige poging om een ​​specialist te vinden voor plurals en meervoudigen en gaf het toen op. Het is moeilijk voor te stellen dat ik in NYC was en geen geschikte therapeut kon vinden voor mijn verzekeringsplan. Het was frustrerend. Dus ging ik direct weer aan de slag met zelfhulp, met af en toe hulp van vrienden in de ontluikende online community. Veel van wat ik heb geleerd is online beschikbaar via http://Kinhost.org (Engels), hier in de artikelen van de bootcamp, en in mijn aankomende boek, “United Front” (Engels).

Het is oké om hulp te willen, en het is oké om gefrustreerd te zijn als we niet de juiste mensen kunnen vinden om ons te helpen. Hou vol. Wat niet oké is, is genoegen nemen met ontoereikende hulp, hulp die onze eigen stressniveaus verhoogt, of hulp die ons op wat voor manier dan ook ons minder zelfverzekerd en sterk laat voelen. Vertrouw op je eigen innerlijke wijsheid. Een deel van de hulp die we nodig hebben, zit tussen onze eigen oren. Als je je voldoende zelfbewust wordt, kan je goede beslissingen nemen over andere aspecten van de zorg die je nodig hebt, waaronder het kiezen van therapeuten, behandelaars of artsen.

Therapie beëindigen

Toegevoegd op 31-3-2021

Soms is een relatie met een bepaalde therapeut voorbij, of heb je het gevoel dat je klaar bent met therapie.

Hoe beëindig je een langdurige therapeutische relatie? Of hoe stop je met het zien van een nieuwere therapeut, of wisselen tussen therapeuten?

Het is niet altijd gemakkelijk. Er zijn veel manieren om dit te doen, maar hier zijn enkele ideeën voor 3 manieren om een ​​relatie met een specifieke therapeut te beëindigen, of je nu overstapt naar een nieuwe therapeut of simpelweg met de therapie stopt.

Zorg ervoor dat je contact opneemt met de mensen met wie je een lichaam deelt aan de binnenkant, en zorg ervoor dat ze het allemaal eens zijn met het plan - of het nu gaat om helemaal stoppen, het verminderen van bezoeken, of het plannen van een paar ontslag gerichte afspraken.

Het is aan jullie. Zij zijn jullie adviseurs. Vertrekken terwijl het tussen jullie en de therapeut nog goed loopt is altijd fijn voor het geval je ze nodig hebt om in de toekomst iets te documenteren.

Jullie kunnen het ook met je therapeut bespreken. Houd er rekening mee dat jullie een vast salaris voor hem zijn - hij staat ​​misschien niet 100% aan jullie kant als het gaat om het beëindigen / sluiten van de therapeutische relatie. Maar vaak hebben ze een wachtlijst en hoe comfortabel ze ook zijn met jullie allemaal en blij met het gegarandeerde salaris, dit zou niet voldoende moeten zijn om in therapie te blijven als de therapie voor jullie geen nut meer heeft. Er staan ​​waarschijnlijk genoeg cliënten op de wachtlijst. Dus als/wanneer jullie er klaar voor zijn (en niet eerder!), bouw dan af of stop de therapie zodat anderen kunnen beginnen.

Helemaal stoppen

Je stopt met het maken van afspraken of je bent helemaal gestopt door je volgende afspraken te annuleren en niet opnieuw in te plannen, afhankelijk van hoe jouw planning eruit ziet.

Dit is het “loop gewoon weg” plan. Als jullie vaste afspraken hebben, zullen jullie die moeten afzeggen. Het is belangrijk om te annuleren, zodat je niet te maken krijgt met annuleringskosten of kosten betaald moeten worden omdat jullie niet op zijn komen dagen.

Dit is misschien niet het beste plan, want ook al willen jullie het allemaal, er kunnen gevolgen aan zitten om al het contact te verbreken, vooral als je iemand in je systeem vindt die denkt dat het niet integer was of als je contact moet opnemen met deze therapeut voor papierwerk of zoiets voor voordelen of documentatie.

Gebruik deze methode dus met beleid. Maar als er sprake is van misbruik, moet je misschien gewoon stoppen en weglopen. Bescherm jullie zelf.

Therapie afbouwen

Jullie kunnen allemaal afbouwen door afspraken verder uit elkaar te plannen en te kijken hoe het gaat. Zoals van wekelijks naar elke 2 weken, daarna elke 3 weken, of elke maand. En stop op den duur simpelweg met het maken van afspraken of maak een afspraak met als doel afscheid te nemen (zie ontslagplan hieronder).

'Ik heb het gevoel dat ik je niet zo vaak hoef te zien. Ik zou graag willen kijken hoe het gaat als ik om de week kom.”

Het geplande vertrek

Als je een ontslagplan wilt, ga ervoor en praat erover met de therapeut. Meestal is er een vast aantal sessies om de therapeutische relatie te beëindigen.

Deze tijd kan worden besteed om ervoor te zorgen dat je externe ondersteuning hebt, dat je huisvesting en relaties veilig zijn, je financiën (werk of uitkeringen) veilig zijn, om een plan te maken voor werk of andere ondersteuning/diensten als dat nodig is, enz.

Dit is ook goed voor degenen die het simpelweg afgerond willen hebben of de afronding nodig hebben om wat voor reden dan ook.

]]>Crisses 2024-08-16T15:47:33Z Fri, 16 Aug 2024 15:47:33 GMT